<meta name='google-adsense-platform-account' content='ca-host-pub-1556223355139109'/> <meta name='google-adsense-platform-domain' content='blogspot.com'/> <!-- --><style type="text/css">@import url(//www.blogger.com/static/v1/v-css/navbar/3334278262-classic.css); div.b-mobile {display:none;} </style> </head><body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/18197317?origin\x3dhttps://lovehinasidesteps.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

perfect portrait
Thursday, May 18, 2006

Pag kasama kita, mundo ko'y masaya. Pag harap mo pa lang sa 'kin ay lumulundag na ang aking puso. Hindi ako mapanatag at lalo kitang gustong makilala. Ngunit pilit akong tumatanggi. Ano mang mangyari, ayaw kong mapahiya sa harap mo. Ang simpleng pagbati, sadyang pinagiisipan. Ang simpleng pagkaway sadyang pinanghihinayangan. Ang simpleng sulyap, hindi ko napaparaanan. Gaano man ito kaliit, nagiging imposible para sa 'kin. Kaya tumatahimik ang aking isipan, ngunit nagkakaroon ng pag- asa ang aking buhay. Sumisigaw ang puso ko kapag nandyan ka.

Kapag nariyan ka sa tabi ko, hindi ako makapag- isip ng mabuti. Sabi nila'y nasisiraan na ako. Ngayo'y alam ko na kung ano ang pakiramdam. Tama nga sila. Pilit kong maging ako pero, dili'y, wala ako sa sarili. Tignan mo ako, tumitingin ako papalayo. Talagang pinipigilan ako ng aking sarili at sadyang hindi ako makalaban pabalik.

Minsa'y kapag nagbanggaan ang ating mga mata, tila'y ako'y mapapangiti. Para bang hindi ko na kailangan pang mag- isip, basta na lang ganoon. Alam mo sana kung paano ang pakiramdam ko. Mahirap ang ganito. Para bang sinasabi mo sa sarili mo na magpakatatag at maging totoo, ngunit sa huli'y hindi. Iba ang naiisip ko, at iyon ay ikaw. Mga sagot ko tuloy sa papel ay pangalan mo.

Pag nakikita ka'y tila ayokong kumurap. Ang ganda mo'y kamangha mangha. Ang iyong mukha na parang tula. Na pilit kong inuulit- ulit para lang matandaan. Hindi ako napapagod sa kakaisip sa iyo. Mundo... Ano ba ito?

posted by: jed david